Bir gün çok zengin bir adam oğlunu yanına alarak, insanların ne kadar fakir olabileceğini göstermek için bir köye götürdü. Çok fakir bir ailenin evinde bir gün-bir gece geçirdiler. Şehre dönerken baba oğluna sordu: “Yolculuğumuzu nasıl buldun?” “Çok güzeldi babacığım” diye cevap verdi oğul. “İnsanların ne kadar fakir olabileceğini gördün değil mi?” “Evet.” “Peki ne öğrendin ?” “Şunu gördüm” dedi oğul:”Bizim evde bir köpeğimiz, onların dört köpeği var. Bizim evde bahçenin yarısına gelen bir havuzumuz var, onların kilometrelerce uzunluğunda dereleri var. Bizim bahçede ithal lambalarımız, onların yıldızları var. Bizim terasımız ön bahçeye kadar, onların ki ise ufka kadar uzanıyor.” Ufaklık konuşurken, babası şaşkınlıktan tek kelime bile edemedi. Ve çocuk ekledi: “Ne kadar fakir olduğumuzu gösterdiğiniz için, teşekkür ederim babacığım !”

Alıntı

ÇOCUKLUĞUMUZDA………….

Bizim çocukluğumda Annelerimiz çalışmazdı.
Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.
Hatta Babanım bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi.
Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki…..

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.
Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.
Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.
Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik.
Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.
Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.
Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek
arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.
Mahallemizdeki teyzeler Annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su içerdik.
Ya da pencereden bize bir sürahi bir bardak uzatırlar, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.
Kısacacı evine gidip gelen ( …ki ; sadece çişi gelen giderdi evine ) elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.
Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.
Bu bazen bir kurabiye, bazen bir meyve olurdu.

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.
Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.
Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştırırlardı bizi…. Polisler gelmezdi
kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.
Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir
bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan
çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.
Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.
Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.
Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı
alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.
Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum ama evinin camında,
temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.
Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.
Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ; bilmem kaç kuruş
hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.
Evlerimiz var, içinde yaşayan yok. Parklarımız var, içinde oynayan çocuk yok.
Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl
vitrinler, girip çıkan yapay insanlar…
Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

Tahta iskemlelerimizde oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye
hatırını soran çocuklarımız yok oldu.
Ben kapılarında ‘ vale ‘ lerin, ‘ bady ‘ lerin beklediği yerlerden hep
korkmuş çekinmişimdir.
Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği
arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.
Benim değildir bu kültür.
Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.
Nedir bunlar?
Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.
Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.
İyi de neden böyle olduk ?
Biz mi istemiştik? Yoksa birileri mi böyle istedi…….

‘Her toplum hakettiği gibi yönetilir” derler ya, hakettiği gibi de yaşar diyelim mi ? selamlar üstad

Hal hatırdan, çoluk çocuktan, havadan sudan sohbet ettikten sonra oğlu susmuş, ayrılmanın sinyalini vermişti.

 O anda üzerinde oturdukları sedirin yanındaki pencerenin pervazına bir karga kondu.

Yaşlı baba kargaya gülümseyerek biraz baktıktan sonra oğluna sordu: ‘Bu ne oğlum?’

Oğlu şaşkın, cevapladı: ‘o bir karga baba.’

Yaşlı baba kargaya biraz daha baktıktan sonra yine sordu: ‘Bu ne oğlum?’

Oğlu daha da şaşkın, yine cevapladı: ‘Baba, o bir karga’

Karga hâlâ pervazda, komik hareketlerle başını sağa sola çeviriyor, başını yan yatırıyor, havaya bakıyor, sonra başını yine onlara çeviriyordu.

Yaşlı baba üçüncü defa sordu: ‘Bu ne?’

Oğlunun şaşkınlığı sabırsızlığa dönmüştü: ‘O bir karga baba, üç oldu soruyorsun.

Beni işitmiyor musun?’

Yaşlı baba dördüncü defa da sorunca oğlunun sabrı taştı ve sesini yükseltti: ‘Baba bunu neden yapıyorsun?

Tam dört defadır onun ne olduğunu soruyorsun, sana cevap veriyorum ve sen hâlâ sormaya devam ediyorsun. Sabrımı mı deniyorsun?’

Babası yüzünde hâlâ bir gülümseme yerinden kalktı, içeri odaya gitti ve elinde bir defterle döndü.

Bu bir hatıra defteriydi. Oturdu, sayfalarını karıştırdı ve aradığını buldu.

Sevgiyle gülümseye devam ederek sayfası açık bir vaziyette defteri oğluna uzattı ve o sayfayı okumasını söyledi.

‘Bugün 3 yaşındaki minik yavrumla salondaki sedirde otururken yanı başımızdaki pencerenin pervazına bir karga kondu.

Oğlum tam 23 defa onun ne olduğunu sordu.

23 soruşunda da ona sevgiyle sarılarak, onun bir karga olduğunu söyledim.

Rahatsız olmak mı? Hayır!

Onun sorusunu masumca tekrar edişi içimi sevgiyle doldurdu.’

‘Rabbin, sadece kendisine kulluk etmenizi,

ana babanıza iyi davranmanızı kesin olarak emretti.

Eğer onlardan biri, ya da her ikisi senin yanında ihtiyarlık çağına ulaşırsa,

 sakın onlara ‘öf’ bile deme; onları azarlama;

onlara tatlı ve güzel söz söyle.’

(İsra, 23)

Abi bunda ayir-bag var mı?
-var
-neresinde?
-alla alla
-Abi bu arabanın tamponu boyanmış
-o baktığın çamurluk yanlız.
-
-Ya abi bunda klima varmı?
-var tabi olmaz mı
-o zaman bu araba olmaz?
-neden kine?
-klima beni çarpıyoo
-
-Abi bu kaç beygir.
-185 beygir.
-ohaa beygirr.
-
-bu arabanın şaftı kaymış
-biraz daha durursan seninki de kayacak.
-Abi doktordan satılık.
-Ya bu doktorlar arabaya aylık check-up mı yapıyoki?
-Abi araba garaj arabası.
-Eee Bizim garaj yok
-Arbada yol bilgisayarı var.
-chat te yapabiliyozmu.
-Araba abs li
-Lan bu abs nasıl bir arızaysa her arabada var yaa.
-Arabada abs airback,elektrikli aynalar,ısıtmalı koltuklar,klima,triptonik vites falan filan
-Yok yok biz doğru düzgün bi araba bulamıycaz.
-
-Araba izmir arabası çok temiz
-lan bu izmirin kızları gibi arabalarıdamı güzel oluyo acep
-Abi arabada hiç sigara içilmemiş.
-Desene birazdan bi ilk gerçekleşecek.
-kız gibi araba abi
-Ben de cillop gibi çocuğum iyi anlaşcaz.

TUVALET ÖKSÜRÜĞÜ

Tuvaletin kapısı vurulduğunda içerdeki kişinin çıkardığı öksürme sesidir. Sadece tuvaletin dolu olduğu anlamına gelir, üzerinde durulması gerekmez. Öksürük sesini gaz çıkarma sesi de izleyebilir.
KONSER ÖKSÜRÜĞÜ

Ciddi bir öksürük tipi olup, bulaşıcıdır. Konser gibi uzun süre sessizlik gereken ortamlarda parça aralarında iki üç dinleyicinin başlattığı ve tüm salona yayılan, müzik tekrar başladığında sonlanan akut bir öksürük tipidir.
AYAĞINI DENK AL ÖKSÜRÜĞÜ

Bir ortama girmeden önce ortaya çıkan ve içerdekilerin derlenip toparlanmasına fırsat vermeye yarayan öksürük tipidir.
SINAV ÖKSÜRÜĞÜ

Çoktan seçmeli sınavlarda görülen öksürük tipidir. Sınıfın çalışkanına soru numarası gösterilir, o da doğru cevabı öksürük sayısı ile bildirir.
YARIŞMA ÖKSÜRÜĞÜ

Sınav öksürüğünün bir alt tipi olarak da kabul edilebilir. Bunun en iyi bilinen örneği bizde ‘Kim 500 Milyar İster’ adıyla bilinen yarışmanın Almanya’daki versiyonunda yaşanmıştır. Seyirciler doğru cevapları öksürerek bildirmişler ve yarışmacı da büyük ikramiyeyi kazanmıştır. Ancak, sonradan bu durum anlaşılmış ve kazanılan paralar geri alınmıştır.
HADİ CANIM SEN DE ÖKSÜRÜĞÜ

Genellikle kızlar ve kadınlar toplantısında rastlanır. Herkes birbirine hava atacak ya, baktınız ki biri gerçekten uçuyor, ne attığını o da bilmiyor, öhhöö iye bir öksürün, bakın nasıl renkten renge girip yere çakılıyor.
PSİKOJENİK ÖKSÜRÜK

Bazen psikolojik faktörler de öksürüğe neden olabilir. Bu öksürük, kişi sinirlenince veya heyecanlanınca daha belirgin olur. Bazı kişilerde tik halini alıp süreklilik kazanabilir.
BEN DE BURADAYIM ÖKSÜRÜĞÜ

Bir şey dağıtılırken ya da insanlar bir yere davet edilirlerken adınız geçmiyorsa kendinizi hatırlatmaya yarayan öksürüktür.
AİLE VAR ÖKSÜRÜĞÜ

Herkese açık bir ortamda, açık saçık şeyler konuşulurken ortaya çıkan çocukları ve aileyi koruma amaçlı öksürüktür.
ÖĞÜNMEK GİBİ OLMASIN ÖKSÜRÜĞÜ

İnsanın kendini övmeye başlamasından önce aniden beliren bir öksürük türüdür.
MİKROFON ÖKSÜRÜĞÜ

Mikrofondan sesinizin gelip gelmediğinin anlaşılmasına yarayan öksürüktür. Şiddetli olursa, mikrofonda vanıltı yapabilir.

UYANDIRMA ÖKSÜRÜĞÜ

Konuşmanız sırasında uyuklayanları kendilerine getirmeye yarayan öksürüktür.
AMAN ADAM BURDA ÖKSÜRÜĞÜ

Birinin orada olmadığını sanıp hakkında ileri geri konuşurken o kişinin ortama girdiğini haber veren öksürük tipidir. Okullarda öğretmenin sınıfa girmesi ya da bürolarda müdürün odaya girmesi sırasında duyulabilir.
VE DE ÖKSÜRÜKLÜ BİR FIKRA

Temel ile Dursun doktora gitmişler. Dursun öksürüyor, Temel ise kabız imiş. Doktor bunlara birer şurup vermiş fakat şişeler karışmış.Doktor bir hafta sonra kontrole gelmelerini istemiş. Bir hafta sonra Dursun doktora gitmiş. Doktor “nasıl oldun, öksürüğün geçti mi?” diye sormuş. Dursun ise “Toktor pey haçan cesaret edup te öksüremeyrum” demiş.

Sanırım bu bayan günlerce depresyon geçirmiştir.Bu olaydan sonra hem gazetelerden,hemde erkeklerden

nefret edecektir. Sanki umutsuz bir vakaya yakalanacak gibi tahmin ediyorum..

Ayakkabı boyacısı nerde…!

     Temmuzun serinliğini daha iyi hissetmek için yakındaki bahçeli kahveye gittim.Her taraf ağaçla kaplıydı
Kendime tek kişilik bir masa buldum ve gazetemi hararetli bir şekilde okumaya başladım.
Neden hararetli...Çünkü, Taraf Gazetesi ortaya koyduğu belgelerle Türkiye’ye yeni bir yol çizecek belgeleri yayınlamış ve
ortalık karışmıştı.Ben bu son gelişmelerden oldukça hoşnuttum.Çünkü,öteden beri ülkemin üzerine olmadık zamanlarda
karabulutlar çöküyordu.. İşte bu karabulutları suni bir şekilde oluşturan ve 50 yıldırda bunu yapan
, adınada (tescil edilmesede)Derin Devlet denen ama şimdiki adıda Ergenekon denen  grup yapıyormuş. Söz konusu gazetede bunu ifşa etmiş ve Savcılarda harekete keçerek
bu örgütü cezalandırmaya başlamıştı.İlgili yazıları bende dikkatli bir şekilde okuyordum..Kendimede bir çaydaha söyledim.Birinci çayımı ne zaman içtiğimi hataırlıyamadım o güzelim
 yazıları okurken.
      Garsona yeni bir çay söylerken,birde demin buralarda gördüğüm ayakkabı boyacısını bana çağırırmısın dedim.Garson,abi burda boyacı falan yok dedi. Az evvel buradaydı dedim ama,
garsonun şaşkın bakışlarını görünce ısrardan vazgeçtim..!
       Ama nasıl olur. Demin ben görmüştüm boyacyı..Allah allah ben bunadımmı ne dedim ,kendi kendime…!
Fakat , bu şaşkınlığım yazıyı okuma hararetimide doğrusu düşürdü… Kafam takıldı boyacıya.. Yazıları dikkatli okuyamaz oldum, boyacıyı düşünürken…
Beynim iflas ettimi ne.. derken işikavradım. Meğer ben ayakkabı boyayan çocuğu gazetenin iç sayfasında  görmüşüm. Bir baktım orta sayfada kocaman bir resim ve bir çocuk sandığının
 başında ayakkabı boyamak için bakınıp duruyor…Ve kendime  kocaman bir yuh çektim..6-Temmuz-2008

Avcının biri kuş avlamak için tuzak kurmuştu.
Tuzağa küçük bir kuş yakalandı.
Minik kuşu eline aldı.

Hayret!
Minik kuş konuşuyordu.

Minik kuş:

- “Ey büyük efendi! Sen birçok koyunlar, sığırlar, develer yedin.
Onların etlerinden bile doymadın ki, benim etimle mi doyacaksın?
Ben senin dişinin kovuğunu bile dolduramam.
şayet beni salıverecek olursan, sana üç öğüt verecegim.
Bu ögütlerden ilkini senin elindeyken, ikincisini du damın üstünde,
üçüncüsünü ise ağacın üstünde söyleyecegim.
Bu üç öğüdümü tutacak olursan, ömür boyu mutlu olursun.” dedi.

Avcı bu teklifi beğendi.
Zaten eti olmayan bu küçük kuşla nasıl doyacaktı ki? Kuşun öğüdü belki işe yarardı.

Avcı:

- “Peki, söyle bakalım” dedi.

Minik kuş:

- “Elindeyken vereceğim öğüt şudur:
(Olmayacak şeye, kim söylerse söylesin inanma).”

Kuş, bu birinci öğüdünden sonra avcının elinden karşıdaki damın üstüne kondu.

- “İkinci öğüdüm:
(Geçmiş gitmiş şeyler için üzülme. Bir şey senden gittikten sonra onun hasretini çekme).”
Kuş, ikinci öğüdüne devam etti:
“Benim karnımda on dirhem ağırlığında çok değerli bir inci vardi.
O inci seni de, çocuklarını da zengin ederdi.
O inci senindi ama, kısmetin değilmiş.
Öyle bir inci kaçırdın ki, dünyada eşi benzeri yoktu.” dedi.

Avcı, bu sözleri işitince:

“Eyvah! Ben kendi elimle kendime yazik ettim. Elimdeki talih kuşunu kaçırdım.
Ah benim akılsız kafam” diye üzülmeye, ağlamaya ve dövünmeye başladı.

Kuş, avcının bu halini görünce:

- “Be aptal adam! Biraz önce ben sana ne öğüt verdim?
Şu haline bir bak. Inci elinden gittiyse ne üzülüyorsun?
Ben sana geçen bir şeye üzülme demedim mi?
Sözümü anlamadın mı?

Sonra sana ´Olmayacak bir söze sakin inanma´ diye ilk öğüdümü verdim.
On dirhemlik inciyi duyunca aklın başından gitti.
Benim üç dirhem gelmeyecegimi bildigin halde, nasil içimde on dirhemlik inci bulunabilir?” dedi.

Avci, kuşun uyarısını dinleyince, akli başına geldi.

- “Hayır, güzel ve akıllı kuş!
Şu üçüncü ögüdünü de söyle, öyle git.” dedi.

Minik kuş, üçüncü öğüdünü vermek için damdan ağacin üstüne sıçradı ve avcıya alaylı bir tavırla:

- “Allah Allah! İlk iki öğüdümü çok iyi tuttun da üçüncüsünü mü tutacaksin?”
diyerek tamahkar avcının haline güldü ve göğün maviliklerine doğru uçtu gitti…
Uykuya dalmiş bilgisiz kisiye öğüt vermek, çorak yere tohum saçmaktir.

Abtallık ve bilgisizlik yırtığı yama kabul etmez.

Ey öğütçü, ona hikmet tohumunu saçmadan önce, onu yamasız, yırtıksız hale getir.

Bu adam, bu halde bile nasıl iyimser olabiliyor? Birisi nasıl
olduğunu sorsa; “Bomba gibiyim” diye yanıt verirdi hep..
“Bomba gibiyim.” Jerry bir doğal motivasyoncuydu…

Yanında çalışanlardan biri, o gün, kötü bir günündeyse,
Jerry yanına koşar, duruma nasıl olumlu bakılacağını anlatırdı.

Bu tarzı fena halde düşündürüyordu beni… Bir gün Jerry’ye
gittim. Anlayamıyorum dedim.. Nasıl olur da, her zaman,
her koşulda bu kadar olumlu bir insan olabiliyorsun…
Nasıl başarıyorsun bunu?

Her sabah kalktığımda kendi kendime Jerry bugün iki
seçimin var: Havan ya iyi olacak, ya kötü.. derim.
Havamın iyi olmasını seçerim. Kötü bir şey olduğunda gene iki
seçimim var: Kurban olmak, ya da ders almak.

Ben başıma gelen kötü şeylerden ders almayı seçerim.
Birisi bana bir şeyden şikayete geldiğinde, gene iki seçimim var..
Şikayetini kabul etmek ya da ona hayatın olumlu yanlarını
göstermek. Ben hayatın olumlu yanlarını seçerim.

Yok yahu, diye protesto ettim. Bu kadar kolay yani?
Evet.. Kolay dedi Jerry.. Hayat seçimlerden ibarettir.
Her durumda bir seçim vardır. Sen her durumda nasıl
davranacağını seçersin. Sen insanların senin tavrından nasıl
etkileneceklerini seçersin. Sen havanın, tavrının
iyi ya da kötü olmasını seçersin…
Yani sen, hayatını nasıl yaşayacağını seçersin!..

Jerry’nin sözleri beni oldukça etkiledi. Onu, uzun yıllar
görmedim. Ama, hayatımdaki talihsiz olaylara dövünmek
yerine, seçim yapmayı tercih ettiğimde hep onu hatırladım.

Yıllar sonra, Jerry’nin başına çok tatsız bir şey geldi. Soygun
için gelen hırsızlar, paniğe kapılıp, Jerry’yi delik deşik etmişler…
Ameliyatı 18 saat sürmüş, haftalarca yoğun bakımda kalmış.
Taburcu edildiğinde, kurşunların bazıları hala vücudundaymış.

Ben onu, olaydan altı ay sonra gördüm.
Nasılsın? diye sorduğumda, Bomba gibiyim dedi
Bomba gibi. Olay sırasında neler hissettin Jerry dedim.
Yerde yatarken, iki seçimim var diye düşündüm..
Ya yaşamayı seçecektim, ya ölümü.. Ben yaşamayı seçtim.

Korkmadın mı, şuurunu kaybetmedin mi !..
Ambülansla gelen sağlık görevlileri harika insanlardı.
Bana hep İyileşeceksin merak etme dediler.
Ama acil servisin koridorlarında sedyemi hızla
sürerlerken, doktorların ve hemşirelerin yüzündeki
ifadeyi görünce ilk defa korktum.Bu gözler
bana; Bana adam ölmüş diyordu. Bir şeyler yapmazsam,
biraz sonra ölü bir adam olacaktım gerçekten..

Ne yaptın? diye merakla sordum..
Kocaman bir hemşire yanıma yaklaştı ve bağırarak
herhangi bir şeye alerjim olup olmadığını sordu..
Evet diye yanıt verdim.. Var.. Doktorlar ve hemşireler
merakla sustular.. Derin bir nefes alarak kendimi
toparladım ve bağırdım: Benim kurşunlara alerjim var !..

Doktorlar ve hemşireler gülmeye başladılar. Tekrar bağırdım..
Ben yaşamayı seçtim. Beni bir canlı gibi ameliyat edin.
Otopsi yapar gibi değil..

Jerry, sadece doktorların büyük ustalıkları
sayesinde değil, kendi olumlu tavrının büyük
katkısı ile yaşadı. Yaşaması bana yeni ders oldu.

Hergün, hayatımızı dolu dolu yaşamayı seçme şansımız
ve hakkımız olduğunu ondan öğrendim..
Ve her şeyin kendi seçimimize bağlı olduğunu..
Bu yazıyı okudunuz. Şimdi iki seçiminiz var:

1. Unutup gitmek.
2. Kesip saklamak,
fotokopisini çıkarıp, dostlarınıza dağıtmak..

Ben, ikincisini seçip bunu sizlerle paylaşmayı tercih ettim