Korna çalınması gereken yerler;

* Yakın ileriyi göremediğimiz kavşak, dönemeç ve tepe üstü gibi yerlere yaklaşırken, gelişimizi haber vermek için,

* Gerektiğinde karayolunu kullananları uyarmak için,

* Gündüz öndeki sürücüye geçme isteğimizi belirtmek için.

* Havalı kornaları şehir içinde kullanmak yasaktır.

Bu durumlar dışında korna kullanmak yasaktır. Gereksiz yere kornaya basmak ya da gereğinden uzun basmak çevremizdekileri rahatsız edecektir. Geçiş üstünlüğüne sahip araçlarda bulundurulması gereken tipte korna ise takılamaz.
Korna ayarına da dikkat !!

İnternette dolaşırken bir sürücü kursunun sitesini inceliyordum.Bu kurs, kalite üzerine pek iddalı gözüküyordu.Dikatimi çekti daha detaylı inceleme yaptım.Gördümki,yönetmelik gereklerinin dışına çıkarak  kursiyerlere haksızlık yapılmaktadır.Trafik Eğitiminde eksiklik affedilemez.Bu konuyu bilen biri olarak oldukça rahatsız oldum.Konuyu hem kursiyerlerin hemde yetkililerin dikkatine sunuyorum.(Şimdilik kaydıyla kursun adını vermeyi etik bulmuyorum)

1 -Bu ilanla, söz konusu Sürücü kursunun pişkinliğini nasıl da ortaya koyuyor..(İlanda B sınıfı Otomobil Ehliyeti (1 ders direksiyon) 250 TL. diyor) Yönetmelik gereği Direksiyon Dersi 20 saattir. Kursiyerle hangi paraya anlaşırsanız anlaşın, dersin süresi 20 saattir.Siz nasıl oluyorda süreyi kısıtlıyorsunuz.Bu bir suçtur. Hem yasal olarak suç işleniyor hemde insani bakımdan suç işleniyor. Demek 250 tl.si olan 1 Derslik direksiyon dersi ile Trafiğe çıkacak ve kimbilir kimlerin umudunu ,yuvasını söndürecek.

2-Sınav harcı sadece Mili Eğitim Bakanlığına ilk başta bankalar aracılığıyla yatırılacak olan 40 TL dir. Peki 80 TL neyin nesidir.(40 Tl Fazlalık var)Yönetmelik gereği kursiyerlerden alınacak sınav harcı sadece 40 TL dir.Bu durumda bu kurs yasal olamayan bir parada almaktadır.

3-Bu durum söz konusu kursun internet sitesindeki adresinede bildirilmiştir.Siteye yazdığımız yazı şudur.(Yönetmelik gereği Direksiyon Dersi 20 saattir.Siz hem kaliteli eğitim diyorsunuz hemde,reklamlarınızda  B ehliyeti 250(1sat Direksiyon) diyorsunuz.Kalitenize bayıldım. Lütfen,yönetmeliğin gereğini yapın ve insanların parasını alıp eksik eğitim vermeyin.Bu konuyu Milli Eğitim Müd.ğüne taşıyacağım.Trafik kazalarında en büyük pay maalesefki sizin gibi kurslarındır.)

4-Özel ders konusunda adaylara 10 saatlik paket proğramı tavsiye adiyorsunuzda,niçin Kursun Direksiyon derslerinde süreyi az tutuyorsunuz.(B sınıfı Otomobil Ehliyeti (1 ders direksiyon) 250 TL,B sınıfı Otomobil Ehliyeti(6 ders direksiyon) 450 TL,B sınıfı Otomobil Ehliyeti (10 ders özel direksiyon) 600 TL)Yani siz özel ders vermek için üstün bir gayret gösteriyorsunuz.

5-Kursun bu kalite anlayışının sorgulanması için ayrıca İstanbul Milli Eğitim Müdürlüğü’nede yazılı olarak bildirilecektir.

Buyurun şimdi söz konusu Sürücü Kursunun Fiyat listesini görün.Bakın bakalım Trafik canavarlarının ini neresiymiş.Tabi  ki sadece bu kurs değil,buna benzer bir çok kurs var…

* Mecbur kalmadıkça kimseye yol verilmez. Amaç ulaşılacak yere bir an önce varmaktır. Asla yol verilmez. Çok mecbur kalınırsa hafiften hız düşürülür. Yavaşlamanıza sebep olan araçlara bağırmak en tabiî hakkınızdır.

* Yol ve radar denetimleri özgürlüğünüze vurulan prangalardır.Diğer sürücülere nerede, hangi tür denetimin yapıldığını hertürlü teknolojiyi kullanarak haberdar edin.İnsani yardımlarınızı esirgemeyin.

* Yeşil ışığın yanması asla beklenmez. Işıklarda beklerken vites asla boşa alınmaz. Birinci vitese takılır ve bir ayak debriyajda tutularak araba bağırttırılır, iyi bir Sürücü yeşilin yanacağını hisseder ve yanmadan geçer. Yeşil ışık birkaç saniye sonra nasıl olsa yanacaktır. Eğer ışıkta bekleyen diğer araçlar sizin önünüzdeyse, sarı yanmadan kornaya köküne kadar basılır ve “Hadi be, yürüsene!” diye bağırılır.

* En sağ şerit emniyet şeridi değil, acelesi olanların şerididir. Eğer trafik tıkanmışta en sağ şeritten huzur ve güven içerisinde gidebilirsiniz.

* Sinyal vermek delikanlılığa sığmaz. Durmak isteyen veya dönüş yapmak isteyen istediği zamanda ve yerde durabilir ya da dönebilir. Arkadan gelen araçlar bunu altıncı hisleriyle hissetmelidirler. Hissedemezlerse arkadan vururlar ve suçlu duruma düşerler.

* Sol şeridi kullanmanız için kriteriniz;1-Ağır vasıtaların yeri en sol şerittir. Sadece onlar değil, bütün ticarî araçlar sol şeritten giderler. Küçük ve hafif binek otolar onlara her zaman yol vermeli ve saygıda kusur etmemelidirler. 2-Aracınızın gösterge panelindeki en yüksek hızı yakalamanız ancak uzun süre sol şeritte gitmenizde mümkündür.Göstergedeki en son hız 240′sa 240 la ,280′se 280 ‘le gitmelisiniz.

* Ambulanslar acelesi olanlar için faaliyet göstermektedir. Sirenlerini açmış, son hızla giden bir ambulans görürseniz hemen arkasına takılın. En kısa zamanda varacağınız yere ulaşırsınız. Bu son derece doğal ve sık başvurulan bir uygulamadır, zaten o ambulans da âcil servise hasta değil, televizyondaki maça taraftar taşımakta veya Ramazan’daysa iftara oruçlu yetiştirmektedir.

* Korna çalmak en tabu hakkınızdır. Onu sık sık kullanın. Dünyanın parasını verip fıstık gibi bir otomobil satın almışsınız. Kornasını yeteri sıklıkta çalmazsanız, korna oksitlenme yapabilir. Ayrıca az korna çalanlar  trafikte hemen farkedilir ve dışlanırlar. En son korna makamlarını minibüs şoförlerinden öğrenebilirsiniz.

* Sollayacaksan önce sıkıştır. Bir araç sollanacaksa, arkadan sellektör yapılmalı ve aracın tamponuna değecek kadar yanaşılmalıdır. Böylece sollanacak kişi arkadakinin niyetini anlar ve kenara çekilir.

* Yol çizgileri sollama zevkini artırmak için vardır,  kesinlikle tek bir hat üzerine yol alınmaz. Devamlı şerit değiştirilerek sollama yapılır.(Slalom sadece karda yapılmaz) Yoldaki çizgiler sollama yapmamızı kolaylaştırır.

* Farlar hava iyice kararmadan yakılmaz. Gündüz vakti farlarını yakanlar olursa, diğer sürücüler tarafından anında uyarılmalıdır.

* Selektör şoförün eli ayağıdır, her zaman kullanılmalıdır. Bazen bir teşekkür, bir uyarı, kızgınlık için sellektör yapmadan araç kullanan iyi şoför olamaz.

* Bayan şoförlerin genelde  trafiğe çıkmaya hakları yoktur. Erkek sürücüler her fırsatta bu kaideyi hatırlatmalı, bayan sürücüleri devamlı sıkıştırarak zor durumda bırakmalıdırlar. Bu kurallara dikkat edelim, uymayanları uyaralım.

* Yerleşim birimleri içerisinde hız sınırlaması yoktur. Mahalle aralarında pati çekilip spin atılabilir, son sürat gidilebilir. Fren sesinizden sizi tanımış olmalarını herzaman sağlamalısınız.Fren sesi sizin imajınızı tamamlamalıdır.

* Sürücüler her zaman haklıdırlar. Yayalar yayalığını bilmeli, ona göre davranmalıar. Yaya geçidi, yayaların geçiş üstünlüğü gibi kavramlar geçerli değildir.

 
Tamamen Mizahi Amaçla Yazılmıştır!!..Bu yazılanların tersini düşünüyorsanız,sizde trafik bilinci oluşmuş demektir.
LÜTFEN TRAFİK KURALLARINA UYUNUZ !!!           Trafikte ”HAYA”Hayat kurtarır.

“Mükemmeliyetçiler ayrıntılarla boğuşurken, dağdan gelen çoban malı götürür”

Dale CARNEGİE

(Mükemmel sürücü kursları açan bir işadamının başına gelen felâketler)

Eğer sabırla okursanız bu yazıda; birçok sürücü kursundaki, “ses duvarını da aşan” hile, suiistimâl ve sahtekârlıkları detaylarıyla okuyacaksınız.

Bu yazıda, bazı İl ve İlçe Millî Eğitim Müdürlüklerindeki yetkililerle, sürücü kurslarını “teftiş” eden bazı sözde müfettişlerin kurs sahipleriyle olan gizli ortaklıklarının “şifrelerini” çözeceksiniz.

Bu yazıda, hiçbir önde gelen işadamının neden sürücü kursu açmadığını anlayacak ve bu sektörün genelde nasıl “zerzavatçı takımının” eline geçtiğini öğreneceksiniz.

Bu yazıda, bazı sürücü kurslarında; kanunların ve yönetmeliklerin nasıl paspas yapılıp çiğnendiğini, devletle ve milletle nasıl alay edildiğini, para kazanmak uğruna edep, ahlâk, erdem, insanlık adına hangi değer varsa, nasıl ayaklar altına alındığını göreceksiniz.

Bu yazıda; şimdiye kadar görmediğiniz ve duymadığınız “alicengiz oyunları”na şahit olacak, akla hayale gelmeyecek “şark kurnazlıkları”nı şaşkınlıkla okuyacaksınız.

Bu yazı; şimdiye kadar hiçbir yerde dile getirilmeyen yolsuzluklar hakkında içerdiği bilgilerle, tam bir rapor niteliği de taşımaktadır.

Dürüst Çalışan Sürücü Kursları
Neden Kapanmak Zorunda Kalıyor?

Yanında yaklaşık 280 kişiyi çalıştıran ve sürücü eğitimine büyük yatırımlar yapan bir işadamının, bu sektöre girmekle başına gelen felâketleri kendi ağzından dinleyelim: (İşadamının adı bizde saklı)

“1989’da İstanbul İl Millî Eğitim Müdürlüğüne, sürücü kursu açmak için verdiğim dilekçe; devletine çok inanan ve güvenen şu saf ve ifadelerle başlıyordu: “……….. veya ………. İlçelerinden münhâl olan birine sürücü kursu açmama müsaade edilmesini….”

Yaratılış gereği; hem kanun koyucunun, hem kanunları uygulayan teknisyenlerin, her şeyi en ince ayrıntısına kadar hesaplayarak, hataya sıfır tolerans göstererek plânlama yapıp, buna göre genelge hazırladıklarına dair, otomatik bir inanca sahiptim. İşte bu temel inanç felsefesi ile işe başlamam; Mantık hesabı yapınca, daha düne kadar koskoca İstanbul’da tek trafik şubesinde ehliyet verilirken, şimdi her ilçeye bu yetki verilmez diye düşünülür. Bu sebeple de, “münhâl olan ilçeye” diye yazıp, kendimce projeyi emniyet altına almaya çalışıyordum. Yani kurs için hangi ilçe seçilmişse, orada yalnızca biz, kurs açma izni almış oluyorduk. Çünkü hedeflenen yatırım çok ciddî idi ve ucuz rekabete kurban edilemezdi…

Dilekçemi verip, kendimce “işi garanti”ye aldıktan sonra da bir çalışma programı hazırladım. Kaliteli ve nitelikli sürücü kursu kurmak için, dünyanın neresinde seçkin eğitim materyali varsa, yerlerini öğrenmek üzere, tüm medya kuruluşları ve yurtdışı bağlantılı birçok büyük kuruluş başta olmak üzere, çalmadık kapı bırakmadım.

Özel sürücü kursları kurulmasıyla ilgili kanun yeni çıkmıştı. Bölgemizdeki iki ilçede de sürücü kursu yoktu. 1989 yılı başında kararımı verdim ve her biri mükemmel eğitim materyalleri ile donatılacak bir sürücü kursları zinciri kurmak için, çalışma ve araştırmalara başladım.

Bu yıllarda internet yaygın olmadığından dolayı, uluslararası araştırma yapma imkânları çok kısıtlı idi ancak, o dönemlerde, görev yaptığım İstanbul Ticaret Odası’nda (İTO) ve PRI-(La Prévention Routière Internationale / Uluslararası Yol Güvenliği Teşkilâtı-LÜKSEMBURG) imkânlarından da yararlanarak, dünyanın ileri ülkelerinde, sürücü eğitimi konusunda üretim yapan tam 73 adresten bilgi ve doküman edindik. Gelen broşür ve kataloglardan en iyi materyalleri seçtik. Bunlardan üç ayrı sürücü kursunu ve okullara devamlı eğitim vermek üzere, bir mobil sistem aracını donatacak sayıda materyal ithal ettik. Kendi tasarımlarımızı da sisteme ekleyince; her yönüyle emsalsiz bir “Örnek Sürücü Eğitim Kompleksi” ortaya çıktı. (Daha sonra hepsini TÜTEV’e bağışladım.)

Temel amacımız, ülkemizdeki eğitim sistemini emsalsiz bir kalite üstünlüğüne eriştirmek ve en mükemmel eğitimleri vermek ve bu suretle, Türkiye’nin trafik kazaları konusundaki negatif imajını; “Eğitimde Örnek Ülke” seviyesine yükseltmekti.

Bunun için:
1. Öncelikle insanda hayranlık duygusu uyandıracak eğitim materyallerinin bulunduğu simulâsyonlu sınıflar oluşturarak bu kursları; “Şoför Akademisi” tarzında birer cazibe merkezi haline getirmeyi hedeflemiştik. Bu suretle, hem okuma alışkanlığı olmayan, yada kavrama kabiliyeti kısıtlı olan kursiyerlere öğrenme kolaylığı sağlamak, hem de sıkıcı teorik eğitimlerden kaçanları, özendirici materyaller sayesinde; bu defa ön sıralarda yer kapmak için yarıştırmak istiyorduk.

2. Direksiyon eğitimini en gerçekçi şekilde vermek üzere özel tasarımlar geliştirip, hem kolay park yapma teknikleri, hem de üç aşamalı direksiyon eğitimleri için “Güzergâh Tespit Modülleri” ile “Otomaket” sistemlerini kurduk.

3. Aynı zamanda ülkemizdeki meslek okullarındaki eksiklikleri göz önünde bulundurarak; hem sağlık okulları, hem motor-makine meslek okulları öğrencileri adına da, bu kursların birer cazibe merkezi olması için, abartılı çeşitlilikte eğitim materyalini ya ithal ettik, yada tasarımını yapıp, burada imal ettirdik.

4. Projemizdeki materyallerle eğitimden geçecek olan kursiyerler, kazanacakları kişisel ve bedensel becerilerinden sadece araç kullanırken değil, normal yaşantılarında da, hayatları boyunca yararlanacaklardı. Meselâ trafikle hiçbir ilgisi bulunmayan ağırlık kaldırma modülü çalışmasıyla aday; alacağı beş dakikalık bir eğitimle doğru ağırlık kaldırmayı öğrenerek sakatlanmaktan; hatta belki de ömür boyu sakat kalmaktan kurtulmuş olacaktı. Ayrıntılara işte bu kadar önem veriyorduk.

(Yukarıda bahsedilen materyallerin tümünü görmek için bkz:
Örnek Sürücü Kursları+videolar)

Ayrıca daha birçok zenginliği ihtiva eden sistemlerle donatılacak bir “Pilot Bölge Eğitim Kompleksi” de tesis edilecek, proses; hile ve suiistimale imkân bırakmayacak şekilde organize edildikten sonra, çıkarılacak bir kanunla TRT televizyonlarından tanıtımı yapılıp; her bölgeden seçilecek dürüst müteşebbisler sayesinde ülke geneline yaygınlaştırılacaktı.
(Zamanla sistemi daha da mükemmel hale getirip, tüm dünyaya yaygınlaştırmak, yani know how satmak nihaî hedefimizdi.)

Ayrıca daha birçok zenginliği ihtiva eden sistemlerle donatılacak bir “Pilot Bölge Eğitim Kompleksi” de tesis edilecek, proses; hile ve suiistimale imkân bırakmayacak şekilde organize edildikten sonra, çıkarılacak bir kanunla TRT televizyonlarından tanıtımı yapılıp; her bölgeden seçilecek dürüst müteşebbisler sayesinde ülke geneline yaygınlaştırılacaktı.
(Zamanla sistemi daha da mükemmel hale getirip, tüm dünyaya yaygınlaştırmak, yani know how satmak nihaî hedefimizdi.)

ne ektik, ne biçtik…?
İstanbul’da iki sürücü kursu açıp, Ankara’da da bir kurs satın alarak bu araç gereçlerle donattık. İstanbul’daki kursları ele alacak olursak; her konuda en iyiyi yapma istek ve merakımızdan dolayı, ulaşımın ve kontrolün kolay olması için, ortak eğitim pistini de şehir merkezinin seçkin bir semtinde kurduk. Kursiyerlerin çoğu yürüyerek geliyor, minibüs veya otobüsle gelenlerse, sadece 60 metre yürüyüp, piste ulaşıyorlardı.

Büyük harcamalar yaparak, alt ve üst yapısıyla, en mükemmel şekilde bu pisti donattık. Burada; Pist Müdürü, Pist Müdür Yardımcısı, 20 Seçkin Direksiyon Usta Öğreticisi, Motor ve

Kaporta Ustaları, Bahçıvan/Çaycı ve Gece Bekçisi olmak üzere toplam 26 personel istihdam ettik…

Gerek teorik, gerek direksiyon derslerine katılmanın kesinlikle şart olduğu bu kurslarda, bazıları üniversitelerde öğretim üyesi olmak üzere, en seçkin hocalar tarafından eğitim veriliyordu. Yüksek hedefler, kaliteli hocaların istihdamını gerekli kılıyordu.

Her kursiyerin en az yirmi saat direksiyon eğitimi alması kesinlikle sağlanıyor, eğitimi bir saat eksik kalanlar bile, bunu telâfi etmeden imtihana alınmıyordu. Böyle olunca da, hem eğitim aracı, hem eğitmen sayısı mecburen yüksek tutuluyordu. Bir örnek vermek gerekirse, pistimizde 18 eğitim otosu, buna karşılık, haftalık izinlerden dolayı eğitimlerde aksama olmaması için 2’si de yedek olmak üzere, toplam 20 usta öğretici bulunuyordu. Bu sayılar, hem tam ve doğru eğitim vermenin, hem de kanun ve yönetmeliklerin gereğiydi. Biz buna harfiyen uyuyorduk.

Burada bir parantez açmak gerekiyor ki, bu millet aslında eğitime devamı seviyordu:

(İlçede açılan ilk kurs bizdik. Sınıflar dopdolu ve devam mecburiyeti kesindi. Teorik olsun, pratik olsun, hiçbir eğitime devamsızlık teklif dahi edilmezdi. Eğitimler çok ciddi ve bir o kadar da neşeli geçiyordu. Sınavlar çok ciddi yapılıyor, herkes derslere dört elle sarılıyordu. İmtihana iyi hazırlanabilmek için iş yerinden izin alanları, ramazanda imtihana kadar orucunu tutmayanları çok gördük. Hemen hemen tüm kursiyerler hem eğitimlerden, hem hocalardan, hem de kurstan çok memnundu. Devam mecburiyeti çok doğal bir fiiliyat olarak görülüyor, doktor, subay, emniyet yetkilisi, mühendis vb, mesleğe çok yakın eğitimli insanlar dahi, bir öğrenci gibi tüm derslere katılıyor, işi çok ciddiye alıyorlardı. Eğitimin kalitesinden memnun kalan bazı kursiyerler, büyük gazetelere teşekkür ilânı bile veriyorlardı. Bunu şunun için açıklamak zarureti hissettim ki, hiç kimse insanlarımızı eğitimi sevmemekle itham etmesin. Siz işinizi iyi yaparsanız, millet buna sadakatle uyum sağlıyor. Ne zamanki çevrede gereksiz sayıda kurs açıldı, devam da, eğitim de, kalite de sıfırlandı.)

Eğitim materyalleri üzerindeki kendi özel tasarımlarımızla, alabildiğine detaya indiğimiz bu kurslarda o kadar ayrıntı ve zenginlik vardı ki, web’den bunları izlemek için belki birkaç saat zaman ayırmak gerekir. Bunun için Örnek Sürücü Kursları+Materyaller+Videoları tıklayarak, filmleri de çalışır vaziyette izlemek gerekir. Şu anda TÜTEV’in uhdesinde bulunan bu eğitim materyallerinin tamamının bir arada bulunduğu bir sürücü kursu; inanması zor ama, bu gün bile dünyanın hiçbir ülkesinde. Bulunmamaktadır.

Zamanla açılan, ama eğitim vermeyip, sadece sertifika satan sürücü kurslarının çoğalması, projelerimizi altüst etti. Bu kurslar, zaman ilerledikçe sürücü eğitim kalitesini yükseltmek için değil de, kazanç kapılarını çoğaltmak için kafa yorup, birbirleriyle yarışa girdiler. Birçok sürücü kursu sahibi bir siyasî partinin il veya ilçe başkanlığını yapıyor, yada partilerde önemli görevlerde bulunuyorlar, yine birçok sürücü kursu sahibi de, bazı İlçe Millî Eğitim Müdürlükleriyle de ortak çalışıyorlardı.

Birçok sürücü kursunda dönen dolaplar:
Amacı sadece para kazanmak olan bu kurs sahipleri, direksiyon eğitim pistlerini de, yasak savmak üzere; hem teftiş ve kontrolden kaçmak, hem de fazla kira vermemek için merkeze 20-40-60 km uzak köylerin kırsalından, bedava denecek kadar ucuz fiyatla arazi kiralayarak “var” gibi gösteriyor, kuruluş aşamasında gelen müfettişleri memnun edip, ceplerini doldurduktan ve böylece kursu açtıktan sonra bir daha buralara uğramıyorlardı.

Yıllık denetimler için eğitim pistini teftişe gelen, ama ulaşım için arabası olmayan Millî Eğitim müfettişleri kursun arabasına bindiriliyor, yedirip, içirildikten, elbette ki cebi de doldurulduktan sonra gerekli “teftiş ve denetim” tamamlanıyordu.

Kurs sayılarında bölgesel sınırlama olmadığından dolayı, her semtte birkaç kurs birden açılıyor, kurs sayısı arttıkça da fiyat kırmakta

rekabet başlıyordu. Eğitime değil de, ehliyete alıştırılan kursiyerler de, en ucuz rakamı veren yere koşuyor, binbir türlü pazarlıktan sonra kurs ücretleri,

olması gereken rakamın üçte birine indiriliyordu. Hâl böyle olunca da, eğitim vermeyenlerin rahatlıkla indirdiği fiyatlar, “piyasayı” oluşturuyordu.

(Elbette ki kazın ayağı öyle değildi. Mecburiyetten ucuz fiyata kaydı yapılan kursiyer, imza attıktan sonra artık iyice kapana kısılıyor ve para makinesi haline getiriliyordu.)

Kurs ücretini üçe beşe katlayan “kazanç kapıları”
Eğitim pistlerini kullanmak niyetiyle kurmadıkları için, buralara yatırım da yapmıyorlardı. Pist müdürü, Direksiyon Öğretmeni, oto tamir ustası, gece bekçisi, çaycı vb personel istihdam etmiyor, sosyal, elektrik, su, telefon, ısıtma, ulaşım vb giderleri de olmuyordu.
(Kazanç Kapısı No: 1)

Kontenjan sayısı kadar kursiyer kaydı yapabilmek için gerekli otomobil sayısını tamamlamak konusunda de daima hileli yollara başvuruyorlar, eşten dosttan, emaneten satın alıp, kendi üzerine kaydettikleri, Taşıt Alım Vergisi olmayan eski model otomobillerin ruhsatlarını milli eğitime bir dilekçe ile bildiriyor ve kontenjan alıyor, bir müddet sonra, ruhsat zayii muamelesi yaparak, araçları eski sahiplerine satış yapıyor, ama kendi adlarına olan eski ruhsat, artık onlarda kalıyordu. Kâğıt üzerinde ruhsat zengini olan bu kursların, gerçekte faal olan bir, yada iki araçları bulunuyordu. Türkçesi; oto masraf, tamir-bakım ve amortismanları giderleri yoktu.
(Kazanç Kapısı No: 2)

Dolayısıyla akaryakıt giderleri de çok az oluyordu.
(Kazanç Kapısı No: 3)

Ayrıca birkaç ilçede sürücü kursu açan aynı kurucu, aynı otoyu her kursun envanterine kaydediyor, aynı araç aynı anda, birkaç kursta birden eğitim veriyor gibi gözüküyordu.
(Kazanç Kapısı No: 4)

Her kursiyere en fazla bir, yada iki saat direksiyon eğitimi veriliyor, birkaç sınavda kalıp, ek ücretler de kendilerinden sızdırıldıktan sonra, (Sesi gür çıkanlar hariç) dört veya beşinci haklarında mutlak surette kazanmaları temin ediliyordu.
(Kazanç Kapısı No: 5)

Direksiyon eğitimi % 80-90 eksik verilen kursiyerlerin, ehliyeti aldıktan sonra, “aynı kurstan para ile özel direksiyon eğitimi” alması bir şekilde şarta bağlanıyordu.
(Kazanç Kapısı No: 6)

Yine, kontenjanlarına uygun sayıda kursiyer kaydedebilmek için, kâğıt üzerinde “var” gözüken oto sayısına uygun usta öğretici sayısını, “usta öğretici belgesi” kiralayarak, yine kâğıt üzerinde “yeterli sayıda hoca varmış gibi” gösteriyor, gerçekte bir, yada iki hoca istihdam ediyorlardı.
(Kazanç Kapısı No: 7)

“işler çok karışık, kazanmanız çok zor, para vermek lâzım…vb uydurma bahanelerle gözleri korkutularak, her kursiyerden ayrıca yüklü paralar alınıyordu.)
(Kazanç Kapısı No:

Hiçbir sınava girmek istemeyenler için de çare düşünülmüştü. Birçok kursun, sınav kitabını ezbere bilen ve “joker” tabir edilen elemanları vardı. Sınava girmek istemeyen ve büyük paralar ödemeye razı olanların yerine, bu jokerler sınavlara giriyorlardı.
(Kazanç Kapısı No: 9)

Sakatlığı olanlardan, (Sakatlık durumuna göre) İKİ-ÜÇBİN USD yada DM alınıyor, ancak doktorun imzası taklit edilerek iş hallediliyordu. (O zamanlar tek doktorun, sadece bir imzası yeterliydi)
(Kazanç Kapısı No: 10)

Kursiyerlere teorik derslere katılmak yerine kitaptan okuyarak çalışma tavsiye ediliyor, ama bu defa da kitaplardan yüksek ücret alınıyordu.
(Kazanç Kapısı No: 11)

Kazanç kapısı o kadar çok ki… Yeter ki niyetiniz bozuk olsun. Kursiyerlere bu defa da güncelliğini kaybetmiş eski kitaplar satılıyordu. Bu metotla kitap okumak suretiyle de kazanma şansı olan bazı kursiyerlerin ilk sınavlarda kazanmaları engellenerek, birkaç kere ek sınav ücreti ödemeye mecbur bırakılıyorlardı.
(Kazanç Kapısı No: 12)

Kazanma garantisi talep etmeyenler de, yukarıdaki taktiklerle kaybettirilmek suretiyle, para ödeyerek sınav kazanma tuzağına doğru sürükleniyor, kazanamama korkusuna kapılanlar, yüklü paralar ödemek zorunda kalıyordu.
(Kazanç Kapısı No: 13)

Teorik eğitime katılımın bir şekilde caydırılmaya çalışıldı ille de katılmak isteyenlerin sözde eğitimi için bazı kurs görevlileri “derslere” girmekteydi. “Teorik ders hocası” ihtiyacı da, yine sertifika kiralamak suretiyle, usuletle ve suhuletle ucuza kapatılıyor, hocaların maaş ve sosyal giderlerinden bu şekilde kurtuluyorlardı.
(Kazanç Kapısı No: 14)

“İmtihanı kazanan”(!) kursiyerden, bu defa ehliyetini çabuk alması için de “yardım” ediliyor, “ehliyet hipnozuna” girdiği için “her şeyi unutan” kursiyerlerden, bunun için de epeyce para alınıyordu.
(Kazanç Kapısı No: 15)

Naylon fatura ve muhtelif hayalî faturalar toplayarak ta, vergiden kurtuluyorlardı.
(Kazanç Kapısı No: 16)

Bu kadar çok kazanç kapısı “ihdas edildiği” için, kurs ücreti sadece bir tuzaktı. Ondan dolayı kimseyi sektirmiyor, her gelen kursiyeri, gülünç denecek kadar düşük ücretlerle kaydediyorlardı. Bunun için, fiyat kırmakta amansız bir yarış vardı.

Bir taşla “beş kuş” birden nasıl vuruyorlar ?

1. Teorik eğitimlere devamlı katılmak isteyenler, bu kurslarda bir şekilde ve mutlaka engelleniyordu. Bu kurnazca metotla, “5 kuş” birden vuruyorlardı:

2. İmtihanda kalanların sayısının, dolayısıyla ek sınav ücretlerinden elde edilen gelirin artması.

3. Para vererek kazanmak isteyenlerin sayısının çoğaltılması.

4. Kursiyerlerin birbirlerini tanımaları önlenerek, istikrarsız fiyatlardan doğacak huzursuzlukların engellenmesi.

5. Her kursiyere farklı uygulanan “hokkabazlıkların” münferit kalması ve ağızdan ağza dolaşmasının önlenmesi. Yapılan haksızlıkları kabullenemeyen prensipli kursiyerlerin yönlendirebileceği muhtemel bir toplu itiraz ve hak arama ihtimali göz ününde tutularak, karşılarında blok gruplar oluşmasının peşinen engellenmesi.

Genel Müdürlük nezdinde girişimler:
Kurslara bir çekidüzen vermek için Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü nezdinde de bu konular her zaman gündeme getirilirdi ancak, illerden gelen raporların genellikle “Suç subut bulmadı” tarzında olmasından dolayı, onların da eli kolu bağlanırdı.

(Burada İtiraf etmek gerekir ki, Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü personeli, -Özellikle Sayın Necdet ÖZKAYA’nın Genel Müdürlüğü döneminde- Genel Müdüründen en küçük memuruna kadar; gerçekten ciddî, samimî, dürüst, üretken bir anlayışla, gece gündüz demeden cansiperane çalışıyor, yanlış iş yapanları cezalandırıyor, dürüst ve düzgün çalışanları izliyor, takdir de ediyordu. Ancak, zamanla siyasetten aynı desteği göremeyince, sanırım onlar da canından bezdi. Kısacası, il ve ilçeler berbattı ama, Genel Müdürlük mükemmeldi.
Bunu, vicdanî bir borç olarak açıklamak gerekiyor.)

Faturalar
Bilindiği gibi bütün kurslar, her yıl mahallî gazetelerde ilân edilen fiyatlar üzerinden fatura kesmek zorundadırlar. Ucuz fiyatla kayıt alan bu kurslar, yüksek rakam üzerinden rahatlıkla fatura kesebiliyor, zira bunun karşılığında piyasadan bol bol naylon, akaryakıt, pist tamir-bakım, stabilize, kum, çakıl, afiş broşür vb faturalar toplayarak işin içinden kolayca çıkabiliyorlardı.

Görüldüğü üzere, emme-basma tulumba gibi, her hareketten para kazanan bu kursların arasında, dürüstlüğü elden bırakmayanların ayakta kalması imkânsızdı.

Bu bozuk zihniyetle mücadele etmenin ve hayatta kalmanın tek yolu, onların yaptığı sahtekârlıkların aynısını yapmaktı ancak, meşrebimiz buna müsait olmadığından dolayı bunu yapamadık. Ayakta kalabilmek için, biz de kısmen fiyat kırmaya başladık, ama eğitimden kısmaya vicdanımız el vermedi ve giderek maliyetler yükseldi. İşin en kötü yanı, düşük fiyattan kayıt yaptığımız kursiyerlere mecburen yüksek fiyattan fatura kestik ama, hileli fatura toplamak bize göre değildi ve giderek kâğıt üzerinde kâr ediyor görünüyorduk. Bu da gelecekte vergi demekti.

Görüldüğü gibi her yönden zarar etmeye başlamıştık. Bu kadar güzel yatırım boşa gidemezdi. Yapılan yanlışlıkların düzeleceğini düşünerek, sabırla ve umutla bekledik. Diğer işlerimden kazandığım paralarla üç kursu yıllarca finanse ettim ancak, düzeleceğine dair bir ışık göremeyince, iki kursumuzu kapatmak zorunda kaldık.

İstanbul’daki bir kursumuzu kapatmadık. Her şeye rağmen bu kursu yaşatmak istiyorduk. Ancak, kurs be kurs gezip fiyat kırmaya çalışan kursiyerlere bizdeki fiyatlar yüksek geliyordu. Sadece bizi tanıyan yada kaliteli eğitimi arayan sınırlı sayıdaki insanlar kursumuza kayıt yaptırıyor, bu da giderleri karşılamaya yetmiyordu.

Hileli fatura toplayan diğer kurslar bu defa vergi yönünden rahatlıyor, bizler bunu da yapamayıp, az paraya tam fatura kestiğimiz için, zarar eden sürücü kursunun “kâr” marjı yükseliyordu. Daha dün açılan salaş gibi kurslar bol bol para kazanıyor ve her ay bir araba alıyor, akademiden farksız olan kursumuz ise zarar ediyordu. Buna bir çıkış yolu arıyorduk.

Kursların genel durumunu tam olarak ifade edebilecek bir anımı, bu konuya ilgi duyan kişilerle paylaşmak istiyorum:

Kapatmak zorunda kaldığım sürücü kurslarının malzemeleri depolarda beklemektedir. Sanırım 1995, yada 1996 yılı idi.
Sürücü kursu açmak isteyen bir genç, nişanlısı ile birlikte, kurs malzemelerini bizden satın almak üzere işyerime gelir. Bana uzunca bir liste verdi. Bu listede; masa, etejer, sandalye, dolap, çay ocağı malzemesi, telefon makinesi, elbise askısı, çöp kutusu, buzdolabı, bilgisayar, yazıcı vb bir sürü istek var ama, bir tane eğitim materyali yok. Tekrar listeye baktım, gerçekten yok. Yani sürücü kursu açmak isteyen bir insan, sürücü eğitim materyali talebinde bulunmuyor. Çok şaşırdım…

Aramızda aynen şu konuşma geçti:
Soru : Siz dernek veya lokal, yada kahvehane mi açacaksınız?
Cevap : Hayır abi, sürücü kursu.
Soru : Peki diğer malzemeleri aldınız mı?
Cevap : Ne malzemesi?
Soru : Eğitim materyalleri…
Cevap : Abi onlar çok pahalı, almayacağız.
Soru : Kardeşim sen omlet yapacağını söylüyorsun, ama yumurta istemiyorsun. Bu nasıl iş? Bunlar olmadan kurs açmana imkân yok, bunu bilmiyor musun?
cevap : Abi ben açık konuşmayı severim. Biz az harcayıp, çok kazanmak istiyoruz. Benim o kadar param da yok. Ben işi sordum öğrendim. Onlara para harcamaya gerek yokmuş. Başka kurslardan emanet alıp, müfettişlere gösterilince konu kapanıyormuş. Onları boş ver. Sen bana şu malzemeleri ver yeter.
Ona son sözüm şu oldu: Bizde sana verecek malzeme yok. Sana akıl verenlere git, bu işine de yardımcı olsunlar…
Sonra ne mi oldu? Birkaç ay sonra gittim baktım, kursu açtı bile… Tuzla ilçesinde.

Türkiye’deki kursların çoğu, işte böyle açılıyor. Habeşistan’dakilere rahmet okuturcasına…!

Millî eğitimin kurslara bakışı:
Sadece para kazanmak amacıyla kurulduğu için hiçbir eğitim yatırımı yapılmayan, kuruluş aşamasında mevzuatın gerektirdiği materyalleri de birkaç kurstan emanet olarak temin eden, eğitim faaliyeti konusunda ise tamamen “suçlu durumda” olan bu kurslar, İlçe Milli Eğitimlerce “makbûl” kurslardır. Zira, açıkları çok fazla olduğu için, teftiş ve denetimlerde onlardan zahmetsizce para sızdırılmaktadır.

Materyal zenginliği bakımından çok üst düzeyde olan, dürüstlükten taviz vermeyen, en mükemmel şekilde eğitim veren kurumlar ise, Milli Eğitim için “üvey evlât”lardır. Zira rüşvet vermelerini gerektirecek bir açıkları yoktur. O sebeple bu kursların aradan çıkarılması için, ellerinden gelen kötülüğü usuletle ve suhuletle yapmakta, evrak üzerinde alicengiz oyunları oynamaktadırlar.

Üç ilçe, üç örnek:
1. Tamamen modern laboratuarlarla donattığımız Ankara’nın bir, İstanbul’un iki ilçesindeki kurslarımızın gerek yıllık denetimlerinde, gerek ara denetimlerde hazırlanan, hiçbir raporda, kurslarımızdaki materyal zenginliğinden, eğitim kalitesinden dolayı hiçbir övücü ifade yer almamıştır. Birkacı hariç, gelen müfettişler bunca yatırımı hep görmezden gelmiştir.

2. Bu kadar yatırıma, bu kadar kaliteli ve kusursuz eğitime rağmen, kurumlarımızın hiçbirine, gerek il, gerek ilçe milli eğitimler tarafından, hiçbir zaman ve hiçbir şekilde, herhangi bir takdir-teşekkür belgesi verilmemiştir..!

3. Üstelik, bir ilçenin Milli Eğitim Müdürü; kurum müdürümüz tarafından ziyaret edilip, kendisine hediye ettiği ders araçları ve eğitim materyalleri kataloğunu; hiç açıp bakmadan elinin tersiyle iterek iade etmiştir…! Çünkü bu ona şahsî bir menfaat sağlamıyordu ki…

Türkçesi şu:
Her işimizi kelimenin tam anlamıyla “mükemmel” yapmamıza rağmen, İki il ve üç ilçe Millî Eğitim teşkilâtlarıyla, toplam 18 yıllık işbirliğimiz esnasında, kaliteli eğitime değer veren, yatırıma saygı gösteren bir anlayışa hiçbir zaman rastlayamadık…
Ama, bunların değerini anlayan bir “esmer vatandaş”a rastladık…!

Çok üzgünüm ancak burada; yaşanan hazin bir hadiseyi açıklamam gerekecek:
Kataloğu elinin tersiyle iten Milli Eğitim Müdürünün bulunduğu ilçedeki kursumuza gelen bir dilenci; çok güzel hazırlanmış eğitim materyalleri kataloğunu masanın üstünde görünce alır ve büyük bir dikkatle okur. Merak edip, materyallerin nasıl çalıştığını da görmek ister. Bir görevli nezaretinde uzunca bir süre hepsini tek tek çalıştırıp, inceledikten sonra kurum müdürüne, “Abi Allah sizden razı olsun… kendimi Amerika’da zannettim… vb” güzel sözlerle tebrik edince, müdür de kendisine, “Allah senden de razı olsun. Keşke .………….’a İlçe Milli Eğitim Müdürü sen olsaydın” diyerek teşekkür eder ve kendisine sadaka yerine, iyi sayılabilecek bir hediye verir.

Millî Eğitimin diğer yanlışları:
Yukarıda yazılanların dışında, bazı İlçe Milli Eğitim Müdürlüklerinin bizatihi kendileri de hatalı işler yaparak, sürücü kurslarına kötü örnek olmaktadırlar.

İşte bazı örnekler:

1. Ehliyeti olduğu halde araç kullanmayı hiç (evet, hiç) bilmeyen öğretmenlerin, sınav komisyonlarında görevli olduğunu çok gördük. İyi anlaşılsın diye söylüyorum: Araç kullanmayı hiç bilmeyenler, hem imtihan yapıyor, hem de puan veriyorlardı.

2. İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü, belirli aralıklarla “Direksiyon Usta Öğreticisi Kursları” düzenler. Ve fakat; bahis konusu olanın “Direksiyon Öğretmenliği” olmasına rağmen, katılımcılara hiçbir şekilde direksiyon eğitimi verilmezdi.

3. Hatta, araç kullanmayı hiç bilmediği halde, (alacağı sertifikayı kiraya vermek için) bu kurslara katıldığı anlaşılan bir bayan kursiyerin “ya direksiyon sınavı olacaksa” korkusuyla, tir tir titrediğine şahit olunmuştur.

4. Genellikle ilçe milli eğitim müdürlüklerine yüksek kazanç sağladığı için sıklıkla düzenlenen ve bu yüzden de fazla ciddiye alınmayan bu kurslarda uzman eğiticiler değil; ya şube müdürü, ya bir ilçe görevlisi, yada, kendilerine “yakın” herhangi bir sürücü kursunun bir öğretmeni tarafından, “alelusûl” bir eğitim verilmektedir.

5. Görüldüğü gibi, konu direksiyon öğretmenliği olmasına rağmen, kursiyerlere yönelik bir direksiyon eğitimi, ve direksiyon imtihanı yapılması hiçbir zaman söz konusu olmamış, hatta, araç kullanmayı bilip bilmedikleri dahi araştırılmamış, ama hepsine de “Direksiyon Usta Öğreticiliği Sertifikası” verilmekteydi.

6. Akla gelecek soru elbetteki şudur: Araç kullanmayı bilmeyen, sertifikayı neden alır? Cevap: Sürücü kurslarına “kiraya” vermek için.

7. Yapılacak ciddî bir incelemede, sürücü kurslarında bu şartlarda edinilen sertifikaların, ucuz fiyata kiralanmış ve “sahibi ortada olmayan” belki binlercesine rastlanılabilecektir.

8. Açıkça görülüyor ki, bazı ilçe Milli Eğitim Müdürlükleri de, aynen sürücü kurslarının tarzında, “hak edilmeden belge ”vermektedir, yada vermekteydi.

9. Araç kullanamadığı halde, komisyonlarda mümeyyiz olarak “görev” verilip, sözde imtihan yapan bazı öğretmenlerin; araç kullanmayı iyi bilen, kültürlü ve zeki bazı kursiyerler karşısında nasıl gülünç duruma düştüklerini, üç kuruş kazanmak için öğretmenlik mesleğinin onurunu nasıl ayaklar altına aldıklarına defalarca şahit olduk.

10. Baş edilmez bu aykırılıklara; gerek il, gerek ilçe nezdinde defalarca yaptığımız müracaatlar ters tepki yaratmış ve “başka yollardan” bize karşı tuzaklar hazırlanmıştı. Yolun sonuna geldiğimizi çok geç de olsa anlamıştım ve mecburen son kursumu da kapattım…

Neticede, A.B. Standartları hayalinin sonuna geldiğimde karşılaştığım manzara, meğer Afrika Birliği standartları imiş… Bu memleket bu kafa ile giderse, korkarım onu bile yakalayamayacak…!

Temel Hata Nerelerde ?
1. Sürücü kursu kurmak isteyenlerde bir vizyon aranmamış, niyeti zihniyeti sorgulanmamış, geçmişi araştırılmamış, elit kesimin bu işe el atması sağlanamamış, giriş bölümünde de bahsettiğimiz gibi T.C. mührü;-istisnalar elbette ki hariç- ona kolayca hainlik yapabilecek, tabir yerinde ise “zerzavatçı takımına” teslim edilmiştir. Bu, en büyük ve en vahim hata olmuştur…!

2. İsteyen istediği yere değil, nüfus yoğunluğuna göre planlama yapılarak, bu plana uygun yerlere kurs açma izni verilmeli idi. Bunun yapılmaması ikinci büyük hatadır.

3. İnsan hayatının bahis konusu olduğu, ve tamamen teknik bilgileri ihtiva eden ve uzun süreli eğitimleri gerektiren çok önemli bir konu, işi boyundan aşmış bir devlet kuruluşu olan Milli Eğitim’e teslim edilerek üçüncü büyük hata yapılmıştır.

4. Milli Eğitimde de; Sürücü Eğitimi konusunu; Mankenlik, Modelistlik, Stilistlik, Biçki Dikiş vb kurslarla aynı kefeye konulup, basite alınarak, dördüncü hata yapılmıştır.

5. Milli Eğitim bu konunun denetimini adeta baştan savarcasına, “İlköğretim müfettişliğine” havale etmesiyle beşinci hata yapılmıştır. (Liseleri bakanlık müfettişleri denetler de, ilköğretim okulları ile sürücü kurslarını İlköğretim müfettişleri denetler.)

Yukarıda yazılanlarda şahsî kin ve intikam duyguları bulunmamaktadır. İşin içyüzünü bilmeyenler ilk bakışta haklı olarak “Olmaz Böyle Şey” diyeceklerdir,

pratikte haklılar ancak, yazılanların tamamı gerçek olup, eksiği var, ama fazlası yoktur…

Bu yazıyı hazırlarken; konuyla ilgili gerçekleri bildiğimiz halde susmanın, bu hususta zaaf göstermenin, millete ve insanlığa ihanet olacağını düşündük. Zira Türkiye’de daima bunun aksi yapılıyor, bu yüzden hiçbir şey de düzelmiyor.

Onun için bu raporu yazmaya başlarken, merhum şairin sözüne kulak verdik:
“Diyorlar kül olmaz, ateş yanmadan,
Denizler durulmaz, dalgalanmadan…”

Sonuç:
Mükemmeliyetçiler ayrıntılarla boğuşurken, dağdan gelen hanzo malı götürdü…!

Not .Bu yazı alıntıdır.(Tütev)

      Osmanlı Devleti 1.Dünya savaşına girmiş ve bir çok cephede savaşmıştır.Katıldığı bu savaşların en önemliside Çanakkale Savaşıdır.
Osmanlı Devleti 1.Dünya savaşında Almanya’nın liderlik yaptığı blokun(İttifak grubu) yanında yer almıştırAncak savaşı İttifak Grubu kaybetmiştir.
Almanya yenilinince Osmanlı Devletide yenilgiyi kabul etmek zorunda kalmıştır.Yenen İtilaf grubu devletleri yendikleri devletlerle çok ağır şartları olan
antlaşmaları kabul ettirmişlerdir. Osmanlı Devletine’de  30 Ekim 1918’de Mondros Ateşkes antlaşmasını kabul ettirmişlerdir.Osm.Dev.ti bu ağır şartları olan
Ateşkes antlaşmasını özellikle ”  Osmanlı ordusunun savaşacak gücünün kalmaması ve büyük kayıplar vermesi ” nedeniyle kabul etmiştir.
       
     25 maddeden oluşan Mondros Ateşkes antlaşmasının en önemli maddeleri şunlardır;Boğazlar İtilaf Devletleri’nin işgaline girecek.
   Boğazlar İtilaf Devletleri’nin işgaline girecek.
   Osmanlı ordusu terhis edilecek.
   Osmanlı donanması İtilaf Devletleri’nin gözetiminde olacak.
   Osmanlı’nın haberleşme araç-gereçleri İtilaf Devletleri’nin denetimine bırakılacak.
   Toros Tünelleri İtilaf Devletleri tarafından işgal edilecek.
   İtilaf Devletleri güvenliklerini tehdit edecek bir durumun doğması halinde herhangi bir stratejik noktayı işgal edebilecek(işgallere olanak sağlayan 7.madde).
   Doğu Anadolu’daki 6 ilde (Sivas, Erzurum, Van, Bitlis, Diyarbakır ve Harput) karışıklık çıkarsa İtilaf Devletleri bu illerin herhangi bir kısmını işgal edebilecek (24. madde, Doğu Anadolu’da Ermeni devleti kurma amaçlarının göstergesi).

    Antlaşmanın Önemi:
•   İtilaf Devletleri, Osmanlı ordusunu terhis ederek yapılacak işgallerde herhangi bir direnişle karşılaşılmamasını hedeflemiştir.
•   Haberleşme ve ulaşım araçlarına el konulmasıyla işgallere karşı direniş gösterenlerin yardımlaşmaları engellenmeye çalışılmıştır.
•   Boğazların açılmasıyla İstanbul’un güvenliği tehlikeye girmiştir.

   Antlaşmanın Sonuçları:
1.   Ateşkes koşulları kayıtsız şartsız teslimiyeti öngörüyordu ( Bu da Osmanlı Devleti’nin fiilen sona erdiğini gösterir.).
2.   Ateşkes imzalandıktan sonra ilk işgaller başlamıştır:
  
•   İngilizler  Musul, Urfa, Antep, Maraş, Merzifon, Batum
•   Fransızlar  Adana, Dörtyol, Mersin, Toros tünelleri, Afyon istasyonu
•   İtalyanlar  Antalya, Konya, Fethiye, Bodrum, Marmaris, Burdur
•   İtilaf Devletleri Donanmaları  Boğazları
3.     Antlaşmanın uygulamasında ortaya çıkan sorunlardan dolayı Ahmet İzzet Paşa hükümeti istifa etmiş, Tevfik Paşa yerine gelmiştir.
4.     21 Aralık 1918’de Osmanlı Mebusan Meclisi kapatılmıştır.
     
         İZMİR’İN İŞGALİ

     Görüldüğü üzere bu ateşkes antlaşması Osm.Dev.ni işgal anlamına gelmiştir.
Daha sonra Paris Barış Görüşmelerinde ( 18 Ocak1919) Osmanlı Devletine Sevr Antlaşmasını imzalatmışlardır.( 10 Ağustos 1920 )
Ki ,Sevr Antlaşması ile Osm. Dev.ni ortadan kaldırmaya çalışmışlardır. Kısa süre sonra bir çok ilimiz işgal edilmeye başlanmıştır.
   
Bu işgalleri en önemliside İzmir’in işgalidir. (15 MAYIS 1919 ) İzmir halkı Yunan işgalini önleyebilmek için bazı örgütler kurmuştur.
Gazeteler ve toplantılar yoluyla işgal engellenmeye çalışılmış ancak tüm bunlara rağmen İngiliz ve Fransız donanmalarının komutasındaki Yunan ordusu,
İngiltere’nin çıkarlarını korumak amacıyla 15 Mayıs 1919’da İzmir’i işgal etmiştir ve Rumlar Yunan askerlerini sevgi gösterileriyle karşılamışlardır. 
Yunan birliği Konak meydanına geldiğinde Hasan Tahsin adıyla tanınan gazeteciye ilk kurşun atılmış, 2000 kadar Türk, Yunan askerlerince öldürülmüştür.
     İzmir’in işgaledilişi önemli sonuçlar doğurmuştur.Bunlar;
•      İzmir’in Yunanlılar tarafından işgali Kuva-yı Milliye’nin doğmasını sağlamıştır.
•      Ülkenin değişik yerlerinde protesto gösterileri ve mitingleri düzenlenmiştir.
•      İzmir’in işgal edilmesi tehlikenin ne kadar büyük ve yakın olduğunu göstermiş, Kurtuluş Savaşı’nın başlamasını hızlandırmıştır.
•      İstanbul Hükümeti’nin İzmir’in işgaline tepkisiz kalması,  halkın Milli Mücadele’de yararlı cemiyetlerin ve Mustafa Kemal’in etrafında toplanmasına ortam hazırlamıştır.

      Gelişen bu olaylar Türk halkını Vatanın                                                                                 .

Gelişen bu olaylar Türk Halkının Vatanın varlığı, birliği konusunda tek yumruk tek bilek haline getirmiştir.
Mustafa Kemal Atatürkün liderliğinde milletin uyanışı anlam bulacak ve ”Ya istiklal ya ölüm” parolasıyla      Kurtuluş Savaşı başarıya ulaşacaktır.
  

 
  Ancak ,ülkenin bu zor durumundan yaralanmak isteyen ve bizim topraklarımızda yaşayan azınlıklar ve art niyetli kişiler
Kurtuluş Savaşını başarısız kılmak için düşmanlarla işbirliğine girmişler ve bazı cemiyetler kurmuşlardır.
Bunlara Zararlı Cemiyetler denilmektedir.Bunların en önemlileri;
 1.   Mavri Mira Cemiyeti:
 2.   Pontus Rum Cemiyeti:
 3.   Hınçak- Taşnak Cemiyeti:
 4.   Etnik-i Eterya Cemiyeti:
 5.   Hürriyet ve İtilaf Cemiyeti:
 6.   Teali İslam Cemiyeti:
 7.Kürt Teali Cemiyeti:
 8.İngiliz Muhipler Cemiyeti:

 Bu Zararlı Cemiyetlere karşıda Türk halkı Yararlı cemiyetleri kurmuşlar ve kuruldukları bölgelerde çalışamalara başlamışlardır.
 Yararlı cemiyetler şunlardır;
1-   Trakya Paşaeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti
2-   İzmir Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti
3-   Reddi İlhak Cemiyeti
4-   Trabzon Muhafaza-i Hukuk-i Milliye Cemiyeti
5-   Kilikyalılar Cemiyeti
6-   Milli Kongre Cemiyeti
7-   Doğu Anadolu Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti
Tüm bu yararlı cemiyetler daha sonra  Sivas Kongresi’nde ulusal bütünlüğün sağlanması amacıyla birleştirilmiş, Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti adını almıştır.
        Halkımızın bu istek ve gayretleri M.Kemal ve arkadaşları tarafından iyi bir şekilde organize edilmiş ve Milli Mücadele başlatılmıştır.
Mustafa Kemal Vatanın kurtuluşu için ilk adım olarak Samsuna’ gitmiş ardından Amasya genelgesini yayınlayarak tüm halkımıza birlik beraberlik ve mücadele etmenin gereğni anlatmıştır.
Daha sonra Erzurum ve Sivas Kongrelerini gerçekleştirmiştir.
Bu önemli adımların yanısıra düzenli ordunun kurulmasını sağlayarak batı doğu ve güney caphalerinde Türk ordusunu zafere ulaştırmıştır.
Türk Ordusunun bu zaferlere ulaşmasında büyük rolü olan Maraş,Antep ve Urfa haklı olarak kahraman,Gazi,va şanlı ünvanları verilmiştir.
Yine Kemal Atatürk, Millet Meclisinin kurulmasını ve açılmasını sağlamıştır.Yani hem siyasi hem toplumsal hemde askeri alanda
dehasını göstermiş ve milletimizi başarıya ulaştırmıştır.”Geldikleri gibi giderler” sözü gerçekleşmiş ve Türk Milleti bağımsızlığını
çok kötü şartlara rağmen önderi Mustafa Kemel liderliğinde kazanmıştır.
Yani türk Milleti,Mondros Ateşkes Antlaşmasınada Sevr Antlaşmasınada buyun eğmemiş
yaşlısıyla genciyle,erkeği-kadınıyla baltayla kazmayla kürekle vede içindeki inançla ”YA İSTKLAL YA ÖLÜM” haykırışıyla
bir destan yazmış vede Kurtuluş Savaşını başarmıştır.
 

ÇOCUKLUĞUMUZDA………….

Bizim çocukluğumda Annelerimiz çalışmazdı.
Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.
Hatta Babanım bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi.
Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki…..

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.
Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.
Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.
Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik.
Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.
Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.
Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek
arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.
Mahallemizdeki teyzeler Annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su içerdik.
Ya da pencereden bize bir sürahi bir bardak uzatırlar, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.
Kısacacı evine gidip gelen ( …ki ; sadece çişi gelen giderdi evine ) elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.
Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.
Bu bazen bir kurabiye, bazen bir meyve olurdu.

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.
Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.
Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştırırlardı bizi…. Polisler gelmezdi
kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.
Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir
bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan
çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.
Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.
Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.
Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı
alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.
Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum ama evinin camında,
temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.
Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.
Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ; bilmem kaç kuruş
hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.
Evlerimiz var, içinde yaşayan yok. Parklarımız var, içinde oynayan çocuk yok.
Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl
vitrinler, girip çıkan yapay insanlar…
Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

Tahta iskemlelerimizde oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye
hatırını soran çocuklarımız yok oldu.
Ben kapılarında ‘ vale ‘ lerin, ‘ bady ‘ lerin beklediği yerlerden hep
korkmuş çekinmişimdir.
Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği
arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.
Benim değildir bu kültür.
Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.
Nedir bunlar?
Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.
Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.
İyi de neden böyle olduk ?
Biz mi istemiştik? Yoksa birileri mi böyle istedi…….

‘Her toplum hakettiği gibi yönetilir” derler ya, hakettiği gibi de yaşar diyelim mi ? selamlar üstad

Örnek 1

Örnek 2

İyi sürücü=İyi İnsandır

Tüm yorumları okudum.Sürücüyü suçlu bulanların sayısı yok denecek kadar az.Yok durak yanlış yapılmış,yok polis suçluymuş yok belediye suçluymuş…gibi söylemler daha çok.Ve yorumcuların bir çoğu ortadaki yanlıştan ders cıkarmamış ve asıl gerçeği ortaya koyamamışlar.Ve eminimki yakın gelecekte yorumcularda aynı hataya düşecekler.Gerçek şu;Özellikle son 10 yılda ehliyet alan kişilere Kurslarda Trafik ile tüm bilgiler verilmektedir.Bu bilgileri alan sürücüler öğrendiklerini maalesefki uygulamıyorlar.Öğrendiğini uygulamayan kişi KARA CAHİL kişidir.Kötü kişidir.İyi sürücü kendine ve başkalarına zarar vermeyen kişidir. Yani iyi bir insandır.Dolayısıyla iyi bir sürücü her yol durumuna göre sürüş yapan kişidir.90 km hız aşıldığında aracın büyük ölçüde kontrol edilemez olduğunu ve frenin aracı durdurmadığını ve kavşaklara yaklaşıldığında hızın mutlaka düşürülme gerçeğini tüm yorumculara ve sürücülere bu vesileyle hatırlatmak istiyorum.Bunlar mutlaka bilinmelidir,uygulanmalıdır.Öğrenilmiş yanlışlıkları terk etmemiz gerekir.İyi sürücü kuralları bilen ve uygulayan kişidir. İyi bir sürücü ozaman iyi bir insan sayılır.Kuraları uygulamıyorsanız önce insanlığınızı yargılamalısınız.Ehliyet aldıktan sonrada lütfen bilgilerinizi yenileyin ve bu acı olayları yaşamayalım.Bu türkazayı yapan sürücülere en az 10 yıl trafikten men cezası verimeli ve bu konudada kamuoyu oluşturulmalı.Ölenlere rahmet,yakınlarına sabır diliyorum.

”Her gün uygulamamız gereken mücevher değerinde 4 yöntem var. Bir; sabah erken kalk. İki; meditasyon yap, ibadet et. Üç; en az 30 dakika sana ilham ve huzur veren bir kitap oku. Dört; öğrendiklerini hayata geçir.”Diyen Robin Sharma  ve diğer düşünceleri….
     Ferrarisini Satan Bilge’nin yazarı Robin Sharma, hukuk eğitimi almış ve uzun yıllar mutsuz bir avukat olarak çalışmış. Bugünse dünyaca ünlü bir best-seller yazar ve kişisel gelişim uzmanı. Dünyanın önde gelen şirket çalışanlarına liderlik konulu eğitimler ve seminerler veriyor. Usta bir konuşmacı…
İşte liderlik bilgesi Robin Sharma’nın liderlik, bilgelik ve huzurlu yaşam hakkında söyledikleri…Ve huzurlu,dengeli yaşam için önerileri..

Bize geçmişinizden kısaca bahsedebilir misiniz?
     Babam Keşmir doğumlu. Annem de Hint kökenli. Ancak Nairobi’de büyümüş. Ailem düşük gelirliydi ve gösterişsiz bir yaşam sürdük. Kanada’nın doğu kıyılarında 2000 nüfuslu bir kasabada büyüdüm ben. Dalhouse Hukuk Okulu’nda eğitim gördüm. Kendimi küçük kasabanın küçük adamı olarak tanımlayabilirim.
Başarılı bir avukattınız. Yazar olmaya ne zaman karar verdiniz? Sizi buna yönlendiren önemli bir olay geçti mi başınızdan?
     Çok mutsuz bir avukattım, tıpkı kitabımdaki Julian Mantle gibi… Başarılıydım ve oldukça tempolu, hızlı bir hayatım vardı. Bir gün Julian’ın yaşamın anlamını ve mutluluğun sırrını arama yolculuğu gibi ben de kendi yolculuğum için yelken açtım. Daha çok okudum, daha çok düşündüm, birçok insanla görüştüm. Sonuç olarak kişiliğimde, benliğimde derin bir dönüşüm yaşadım.
Beni yazmaya yönlendiren etken de şu oldu: “Eğer benim gibi sıradan bir adam hayatında bu denli büyük bir değişim yaşadıysa, deneyimlerini yazı yoluyla diğer insanlarla paylaşması gerekir.”

Yazarlık eğitimi veren kurslara katıldınız mı peki?
      Hayır, içimde kendiliğinden var olan tutkuyla kaleme alıyorum tecrübelerimi.
Ruhani bir yaşam sürmeye karar verdikten sonra hayatınızdaki en kayda değer dönüm noktası neydi sizce?
Az önce de dediğim gibi, oldukça yoğun çalışan, hayatının anlamını ya da hakiki hedefini gözden yitirmiş bir avukattım. Bu boşluk ve onu takip eden özlem, gerçek bilgiye ve bilgeliğe yönelmemi sağladı. Meditasyon, okuma ve düşünme gibi çalışmalarla zihnimi ve ruhumu odaklayarak düşünce kalitemde, enerji düzeyimde ve yaşam biçimimde büyük bir değişimi deneyimledim. Bunu dönüm noktam olarak adlandırabilirim.

Özlediğiniz ve istediğiniz yaşama kavuşmanız konusunda sizi destekleyen kişiler kimler oldu?
    Babamın etkisi çok büyük. O benim bilgem. Hayatımın her evresinde, yazar ve konuşmacı olarak kariyerimi geliştirmemde en büyük destekçim o olmuştur. Ayrıca, Og Mandino, Norman Vincent Peale, Gandhi, Einstein ve Mandela da bana ilham veren kişilerdir.
Global dünyanın bir üyesi olan modern insan Batı ve Doğu spiritüel geleneklerinin hangilerini hayatına uygulayarak bir çıkış ve huzur yolu bulabilir?
İlk olarak sabah 5′te kalkmak çok önemli. Bu saat kutsal saat olarak anılır. Okumak, düşünmek, güzel bir müzik dinlemek ve günlük yazmak için en ideal zaman budur. Bu saatteki çalışmalarınızdan yüksek verim alırsınız. Erken kalkmayı bir Doğu prensibi olarak değerlendiriyorum.
İkinci olarak; korkularından kaçma, onlara doğru koşmaya çalış. Yüzleşmediğin korkuların zamanla duvarların haline gelir. Hayattaki en büyük risk, risk almaktan kaçınmaktır. Risk almanın ise bir Batı konsepti olduğunu söyleyebiliriz.
Diğer bir Doğu prensibi, başarılı olmak sadece önemli bir şey değildir; aynı zamanda değerli bir şeydir. Mutluluk, ne aldığımız değil ne verdiğimizdir.
Tıpkı Julian Mantle gibi hayatları iş, toplantılar ve projeler arasında sıkışmış birçok kişi var. Bu durumdan şikayetçi olan ama kendilerini de bir türlü sıyıramayan kişilere bir tavsiyeniz var mı?
Lütfen hayatındaki asıl önemli şeyi unutacak kadar meşgul olma! Evet, başarılı olmak için elinden geleni yap; ancak şunu unutma ki hiçbir ölüm ilanında şöyle bir ifadeye rastlamazsın: “Uykusunda muhasebecisi, borsa acentesi ve avukatı tarafından çevrelenerek huzur içinde öldü.”

En sevdiğiniz yazarlar ve eserleri?..
     Hermann Hesse (Sidarta), Halil Cibran (Ermiş), Og Mandino, Norman Vincent Peale… Paulo Coelho’nun Simyacısını da oldukça beğenmiştim.
Birçok kitap kaleme aldınız. Aynı zamanda şirketlere liderlik ve yaşam yönetimi üzerine seminerler veriyorsunuz. Geleceğe yönelik planlarınız neler?
Özellikle Hint şirketleri liderlik gelişim programı düzenlemem konusunda oldukça ısrarcılar. Sadece kitap yazmıyorum, vaktimin önemli bir kısmını şirketlere verdiğim lider yetiştirme konusundaki eğitimlere ayırıyorum. Nike, Microsoft, IBM ve Fedex gibi firmalarla çalışıyorum.
Gitar çalmayı da çok seviyorum ve günün birinde pozitif mesajlar içeren albümler yapmak da hedeflerim arasında. Dünyada barış girişimleri ve kampanyaları içinde daha çok yer almak istiyorum.
Ferrarisini Satan Bilge’nin sinemaya aktarılacağı söyleniyor. Bu konu hakkında bizi aydınlatır mısınız?
Evet, bir aksilik olmazsa önümüzdeki sene filmi çekilecek. Büyük bir Hollywood starıyla anlaşma girişimlerimiz sürüyor. Oyuncuların isimlerini vermek için henüz çok erken. Filmde ben de yer alacağım.
Bugün siz de Julian Mantle gibi çok meşgul bir insansınız. Yazarlık çalışmaları, seminerler, konferanslar, film çalışmaları… Bunaldığınız ve her şeyi bir kenara bırakmak istediğiniz oluyor mu zaman zaman?
Oldukça nadir. Çünkü sevdiğim ve yapmak istediğim işi yapıyorum ben. İç huzurum var. Zaman yönetiminde de gayretli ve azimliyim. Vaktimi boşa harcamıyor ve onu güzel şeylerle süslüyorum. Yani bugün yaşamım denge halinde.

Hayattaki en büyük başarınız ne sizce?
     Hayattaki en büyük başarım iki çocuğumu büyütmek ve “Ferrarisini Satan Bilge”yi yazmış olmak. Çocuklarım yaşamımın en büyük neşesi. “Ferrarisini Satan Bilge” ise gerçekten kalbimin sesini dinleyerek, tamamen ona yaslanarak yazdığım bir kitap…

Huzurlu ve dengeli bir yaşam için bizlere önerileriniz neler?
     Her gün uygulamamız gereken mücevher değerinde 4 yöntem var. Bir; sabah erken kalk. İki; meditasyon yap, ibadet et. Üç; en az 30 dakika sana ilham ve huzur veren bir kitap oku. Dört; öğrendiklerini hayata geçir. Bu dört ritüel hayatını dönüştürecek; bilmek istediğin ve sahip olmak istediğin her şeye ulaşmanı sağlayacaktır. Bu konuda bana güvenebilirsiniz.
İnsanların Robin Sharma hakkında nasıl düşünmesini, neler söylemesini istersiniz?
İnsanların huzur ve mutluluğuna katkıda bulunmak isteyen, kendi küçük yöntemiyle dünyayı bir nebze olsun değiştirmeyi ümit eden, kitapları ve seminerleri ilham vermenin ötesine geçen (insanları harekete geçiren) kişi olarak bilinmek ve anılmak isterim.

Bir yerlerde tikanip kaldiginda hayat

Soluk almak güçlestiginde,yüregin susup, mantigin sürüklemeye basladiginda ayaklarini, daglara dönmeli yüzünü insan. Yeni patikalar, yeni yollar seçmeli, yüregini ferahlatacak; yeni insanlarla tanismali, yeni kesifler yapacak…Hep isteyip de, bir gün yaparim diye erteledigi ne varsa, gerçeklestirmeyi denemeli!

Her geçen gece, ölüme bir gün daha yaklastigini; zamanin bir nehir, kendisinin bir sal olup da, O dursa da yolculugun devam ettigini anlamali .. Bas döndürücü bir hizla geçiyorsa bir birinin ayni günler, her aksam ayni can sikintisiyla eve giriliyorsa, degistirmeye çalismali bir seyleri; küçük seylerle baslamali belki; örnegin, bir kaç durak önce inip servisten, otobüsten; yürümeli eve kadar, yüregine takmali günes gözlüklerini; gördügünü hissedebilmeli!

Sagligini kaybedip, ölümle yüz yüze gelmeden önce, degerli olabilmeli hayat! Illa büyük acilar çekmemeli, küçük mutluluklari fark etmek için! Baskasinin yerine koyabilmeli kendini; aglayan birine “gül”, inleyen birine “sus” dememeli! Aglayana omuz, inleyene çare olabilmeli! Su; adaletsiz, merhametsiz dünyaya ayak uydurmamali; sevgisiz, teşekkürler kalarak!

Dikeni yüzünden hesap sormak yerine gülden, derin bir soluk alip, hapsetmeli kokusunu içine…Günesin dogusunu seyretmeli arada bir, seher yeli oksamali saçlarini…Karda, yagmurda; sevincine, coskusuna; firtinada boranda; öfkesine, isyanina ortak olabilmeli doganin! Bir çocugun ilk adimlarinda umudu; bir gencin düslerinde gelecegi; bir yaslinin hatiralarinda geçmisi görebilmeli!

Çalismadan basarmayi, sevmeden sevilmeyi, mutlu etmeden mutlu olmayi beklememeli! Ama küçük, ama büyük; her hayal kirikligi, her aci; bir firsat yasamdan yeni bir seyler ögrenebilmek için; kaçirmamali! Çünkü; hiç düsmemissen, el vermezsin kimseye kalkmasi için, hiç çaresiz kalmamissan, dermani olamazsin dertlerin; aglamayi bilmiyorsan, nesesizdir kahkahalarin; merhaba dememissen, anlamsizdir elvedalarin…
Ne, herkesi düsünmekten kendini, ne; kendini düsünmekten herkesi unutmamali!

Bilmeli; çok kisa oldugunu hayatin; hep vermek ya da hep almak için…Sadece, anlatacak bir seyleri oldugunda degil, söyleyecek bir sey bulamadiginda da dinleyebilmeli!
Akli ve kalbiyle katilabilmeli sohbetlere…Hafizasi olmali insanin; hiç degilse, ayni hatalari, ayni bahanelerle tekrarlamamasi için! Sorulari olmali, yanitlari bulmak için bir ömür harcayacak! Dostlari olmali, ruhunun ve zihninin sinirlarini zorlayacak! Herkese yetecek kadar büyük olmali sevgisi; ama, kapasitesi sinirli olmali yüreginin ki, hakkini verebilsin sevdiklerinin; zaman bulabilsin; bir tesekkür, bir elveda için… Yasam dedikleri bir sinavsa eger; asla vazgeçmemeli..sevmek ve ögrenmekten; ama, herkesi sevemeyecegini de her seyi bilemeyecegini de fark edebilmeli insan! Tipki, her seye sahip olamayacagi gibi. ..
Zamanin ninnisiyle, uykuda geçirmemeli hayati!
CAN DÜNDAR