Engin Kahveci

          Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çıktığında, üç yaşindaki oğlunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasını mahvettiğini görmüs. Hemen oğlunun yanına koşmus ve çocuğun eline çekiçle vurmaya başlamıs. Biraz sakinleşince oğlunu hemen hastaneye götürmüs. Doktor, çocuğun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysa da elinden bir şey gelmemiş ve çocuğun iki elinin parmaklarini kesmek zorunda kalmış.Çocuk Ameliyattan çıkıp gözlerini açtığında,bandajlı ellerini fark etmiş ve gayet masum bir ifadeyle,
“Babacıgım,kamyonuna zarar verdiğim için çok üzgünüm.” demiş ve sonra babasına, şu soruyu sormuş:
“Parmaklarim ne zaman yeniden çikacak?” Baba suskun kalmış,söyleyecek bir şey bulamamış… Babasi eve dönmüs
ve hayatına son vermiş…Birisi masaya süt döktüğünde ya da bir bebeğin ağladigini işittiginizde bu öyküyü hatirlayin. Çok sevdiğiniz birine karşi sabrınızı yitirdiğinizi anladiğınızda,önce biraz düşünün. Kamyonlar onarılabilir, ama kırılan kemikler ve incinen duygular hiçbir zaman onarılamaz; genellikle kişiyle
performansi arasindaki farkı göremeyiz. İnsan hata yapar. Hepimiz hata yaparız. Fakat öfkeyle ve düşünmeden yapılan şeyler ,insanı sonsuza kadar rahatsız eder.
Harekete geçmeden önce durun ve düşünün. Sabırlı olun. Anlayış gösterin ve sevin.